اندکی سیاه‌نمایی در مورد هلند

نکته مهمی که تا قبل از ورود به هلند می‌دونستم ولی درکی ازش نداشتم آب و هوای اینجاست. از اواخر آگوست هوا رو به سردی می‌ره و همزمان آفتاب می‌ره پشت ابرا به مدت طولانی.
یه روز از خواب بیدار می‌شی و می‌بینی هوا مه آلوده و این مه ممکنه روزها از بین نره. غلظتش چنان زیاد می‌شه که حتی تو آیین نامه رانندگی می‌گه از شعاع دید زیر ۵۰ متر اومد باید چراغ مه‌شکن عقب رو روشن کنی. همینقدر عادیه واسشون.
کلا هوا خیلی مودیه، عین ترامپ هی حرفشو عوض می‌کنه. بعد از روزها آفتاب رو می‌بینی و با ذوق آماده می‌شی که بری پیاده روی ولی قبل از بستن بند کفشت، دوباره ابری می‌شه، بارون میاد، برف میاد و حتی تگرگ!
این مودی بودنه اینقدر طبیعیه که تو فصل‌های سرد سال برنامه‌های آب و هوا نهایتا تا ۲۴ ساعت می‌تونن پیش بینی درستی داشته باشن.
به دیدن اخطار قرمز و زرد آب و هوا روی گوشی هم کم کم عادت می‌کنید. به اینکه نصب شب از صدای ترسناک رعد و برق از خواب بپرید و ببینید قطرات بارون قد کف دست هستن!
یه نکته بد دیگه: تو نیمه دوم سال تقریبا همیشه شبه! از ساعت سه و نیم چهار عصر هوا تاریکه تا هشت هشت و نیم صبح و خب همین زمینه رو واسه افسرده شدن آدما، خصوصا افرادی که تازه از ایران اومدن فراهم می‌کنه.
حالا همین شرایط رو ۱۸۰ درجه اگه بچرخونین می‌شه تابستون.
وقتی دمای هوا به ۳۷ درجه می‌رسه، آدم گرمازده می‌شه. شاید با خودت فکر کنی تو خوزستان که هوا تا ۶۰ درجه هم می‌ره، چرا مردم اونجا چیزیشون نمی‌شه؟ که در جواب باید بگم چون اینجا به خورشید نزدیکتره! به خاطر عرض جغرافیایی میزان اشعه فرابنفش اینجا خیلی زیاده و به راحتی پوستتون می‌سوزه.
منی که تو هوای پنجاه شصت درجه دهدشت هرگز ضد آفتاب نزدم (کار درستی هم نبود البته)، تو هوای ۲۸ درجه خرونینگن اگه ضدآفتاب نزنم پوستم درد می‌گیره و می‌سوزه.
اتفاق جالب دیگه تو نیمه اول سال اینه که تقریبا همه روزه! از ساعت ۳ و نیم صبح هوا روشن می‌شه و تا یازده و نیم شب هنوز ته آسمون روشنه! و اینکه ما اینجا شفق و فلق هم نداریم؛ آسمون یهو تاریک و یهو روشن می‌شه!